(1)


https://axanelaverde.blogspot.com/p/a-nausea-como-un-punal_15.htmlAquel que venga después de ti
                                                   me recordará que el amor
                                                   ha de ser algo tierno.


                                                   Tendrá el sabor
                                                   de la poesía
                                                   que desearía poder escribir.


                                                        Rupi  Kaur

(2)



Amar ás veces para decatarnos
de que aqueles que amamos
nin sequera existen. Amar
para ficar así, soas, feridas
e engañadas, maltratadas tantas veces,
caendo na nosa propia rede,
na nosa propia trampa,
tecida tan só por nós,
porque tan só nosoutras
estabamos dispostas
para o amor sen medida.

(3)




Se me observo desde fóra, non me amo.
Se me comparo, non me sirvo.
Se me imaxino, non me alcanzo.
Esta é a teoría da autodestrución.

Dentro de min sei do meu valor,
o ser máis verdadeira, o ritus
amargo da miña dor,
a bágoa que retembra,
a xenreira do meu sexo
incapacitado e feble.

Desexaría que non fose utilizado á miña contra.















(4)



Tratou de penetrar
a miña saia,
abrirse paso cara
ao cheiro doce
da miña vaxina de nena,
aínda intransitábel.

Non sei como,
e eu amei aquel adolescente
que por ciúmes
me chamou puta.
Por que?
Eramos nenos
agardando a vida sen máis,
e eu iniciábame
no desexo
de ser coma eles:
un home.









(5)



Eu, sobre do incenso,
sobre do peito do amante
que rumia o meu nome.
Eu, distante de min,
para ser delas.
A testimuña da dor,
a infantil memoria.

Non podo imaxinar
a vaxina desfeita,
a brutal agresión,
o desgarro da alma,
o afastamento mesmo
de ser só iso, un oco,
a fatalidade,
unha nena
que só agochaba dentro
a posibilidade de ser un día
muller.