A náusea como un puñal









Aquel que venga después de ti
                                                   me recordará que el amor
                                                   ha de ser algo tierno.


                                                   Tendrá el sabor
                                                   de la poesía
                                                   que desearía poder escribir.


                                                        Rupi  Kaur

                                                                           
                                                                


















Amar ás veces para decatarnos
de que aqueles que amamos
nin sequera existen. Amar
para ficar así, soas, feridas
e engañadas, maltratadas tantas veces,
caendo na nosa propia rede,
na nosa propia trampa,
tecida tan só por nós,
porque tan só nosoutras
estabamos dispostas
para o amor sen medida.
























Se me observo desde fóra, non me amo.
Se me comparo, non me sirvo.
Se me imaxino, non me alcanzo.
Esta é a teoría da autodestrución.

Dentro de min sei do meu valor,
o ser máis verdadeira, o ritus
amargo da miña dor,
a bágoa que retembra,
a xenreira do meu sexo
incapacitado e feble.

Desexaría que non fose utilizado á miña contra.




















Tratou de penetrar
a miña saia,
abrirse paso cara
ao cheiro doce
da miña vaxina de nena,
aínda intransitábel.

Non sei como,
e eu amei aquel adolescente
que por ciúmes
me chamou puta.
Por que?
Eramos nenos
agardando a vida sen máis,
e eu iniciábame
no desexo
de ser coma eles:
un home.















Eu, sobre do incenso,
sobre do peito do amante
que rumia o meu nome.
Eu, distante de min,
para ser delas.
A testimuña da dor,
a infantil memoria.

Non podo imaxinar
a vaxina desfeita,
a brutal agresión,
o desgarro da alma,
o afastamento mesmo
de ser só iso, un oco,
a fatalidade,
unha nena
que só agochaba dentro
a posibilidade de ser un día
muller.












Eu xa sabía do sangue
escorregando,
da dor de parir con dor,
como ditou deus no seu día.
con desgarro e submisión.
Eu xa sabía do útero
florecendo, da pedrada.

O que eu descoñecía era
o dereito da miña fuxida,
de poder dicirvos que non,
da sabotaxe, da saída.




















Nenos que inocentemente
xogaron a ser soldados,
á guerra, ao castigo,
a matar.

Xogaron ao desterro,
a superar a fame,
a detela a Ela en silencio,
a arrastrala até o fondo da cova,
a posuíla entre todos,
sen máis.




















De como se excomunga
impunemente
en sinal de deus!

De como Ela non quixo ser nai,
de como arrincou das súas entrañas
o desexo, de como a dor pronunciou
a súa ferida, e sempre o indigno xeito
de proclamarse Muller.
























Devorouna sen máis. Ela regresou coa roupa
rachada, sangue nas meixelas, dor nos xeonllos,
e nas unllas, cravado, un sinal de loita.

Coñeceu a palabra estupor desde si mesma,
cando a penas podía articular unha soa palabra.










































Afogamos tras os nosos rostros,
na tenrura da súa pel,
no salitre da bágoa
e do noso sexo amargo,
na casa encadeada
que pouco a pouco
construístes para nós.


























Sabe de alcumarme en nomes,
de apaxarme até a fartura,
de posuírme con desesperación.

Sinto a súa pel de reptil,
o fedor doce que desprende
un estranxeir, a náusea como un puñal
que vai atravesando os meus sentidos,
a miña curta vida marcada por sempre
e o seu goce enfermizo que me busca cada día
e me depara a mesma rendición .

































Eles transitaron impunemente a súa xeografía carnal.
Cristo Negro non é un xuramento como eu cría saber.
Semienterrada na lomba dese cerro, o cadáver dunha nena,
un corpo que non ten aínda nome, o sinal do ensañamento,
a carne dun cruel feminicidio.





























Palabras como coios para flaxelar en nós.
Doces anos da nenez, cando todo era doado
e asumíbel, antes do sexo, da vinganza, da túnica até os pés,
antes de decatarnos do noso sangue impuro, do seu dominio,
do apaxeo e da verdadeira diferenza. Antes de sentir
esta xenrreira, esta explotación.

Antes de sufrir anoadas a un corpo
que se foi volvendo contra nós.
























Ese sol de neón pestenexando
non me deixa ver.
O mundo é isto:
un home suplicante
por acceder a min,
por posuirme,
por impoñerse.

Abro as pernas canto podo
e realmente é daquela
cando eu deixo de existir.





















Gañas o meu perdón,
como un neno triste,
e eu volvo confiar en ti.
Cantas veces?
E de novo
un monstro devorador
nace dun lugar de ti
que me afoga
e pretende somentes
o meu exterminio.






















De quen cres
que é o sangue
vertido
no asfalto?
Dela,
da vítima
que se negou
a fuxir,
a agocharse,
a transitar
na escuridade.
Un sangue
encarnado
e vital
como o carmín
dos seus beizos.

Ela díxollo, si:
“Prepara o aceiro, prepara a túa ira.
Eu non merezo ser unha toupa
e ti non deixarás nunca de crer
que só eu che pertenzo sen medida”.










Correr polas rúas como unha tola
para denunciar que abandonaches
o meu corpo a min, a min soa.

Corpo de meu ardente,
que hei ser agora?
Foi cando enfermei ao amor,
cando saín aos portais.
cando me deu por desexar
fornicar con todos os adolescentes
para denunciar
que eu nunca desexara
ser virxe.




















Debería rabuñar a súa cara,
arrincarlle de vez a súa cruz.
Non fun quen de facelo.
Quedei paralizada.
El deslizaba cada noite a súa man
a modiño pola pel do meu corpo,
até chegar alí,
ao meu infantil sexo.

Hoxe, cada noite,
está aí cravada a mesma imaxe,
a dor, a rabia profunda, o noxo,
a navallada.




















Foi como golpear no baleiro
durante anos, amordazar
as palabras, os desexos,
bater inutilmente na fronte
do poder, na fronte do tirano.

Ábrome á única posibilidade
de sobrevivir, entregarme e resistir,
habitar nun humillante silencio,
pernoctar ao frío das rúas,
na humedén dos catres,
no sexo violento dos mezquiños.




















A calor abafante daquel home,
e a súa man, a súa man no meu soño,
preto, moi preto do grito desgarrado,
do temor das noites, deste lascivo
e inútil recordo, vivo e lonxano,
tan incongruente hoxe
e á vez tan psicoanalítico.

























Soa me pronuncio
para fuxir e ser.
Soa como bandeira de min.
Soa, interiorizada a idea
nas vísceras, nas neuronas,
no corazón.
Soa cando decidín
arrastrar o meu ventre
de serpe e de cadela
sobre do asfalto,
como unha seductora
e perversa alimaña.





















A maior brutalidade, nai,
era amarnos
e non saber sequera
acariciarnos.

Non hai lugar hoxe en min
onde sinta a tenrura.
A pel só se converteu
nunha barreira implacábel.
























A culpa, mea culpa, a nosa culpa.

Terá un lugar onde ao fin
se poida cortar polo pé
as súas raíces



























Ese medo insostíbel,
implacábel,
coñéceme ben.
Fagocitoume
e fíxose o centro
do meu existir.

Nada era posíbel sen el.
Tan firme, non era quen de
permitirme vivir,
e o peor, é que non era quen
de deixarme amar.

Era de meu sen medida.



















Acurralada, abatida
e entregada á forza.
Elas, mulleres de meu 
abríronme as pernas,
rabenáronme na carne,
en vivo.
Non quero perdoar esta dor,
esta inútil proeza,
a súa traizón. Nunca!

Bágoas, bágoas inútiles en terra seca,
na aridez da palabra co seu lamento.
“Deixádeme fuxir”, suplícolles.
Despois adormezo
e soño que son un home
que vou cara ás montañas,
mentres me vou escanchando ferida 
para camiñar moi lenemente.














A túa ira matou a miña luz,
quebrou as miñas ás.
Escurridizo reptas polo meu corpo nú.
O noxo, a náusea apoderase de min.
Non hai unha soa noite
que eu non desexe  degolarte!



























Os golpes
non me mancan.
Xa non me doen.
A miña sorte era este desdén,
este desatino, esta gaiola,
esa boca sucia e inútil
pronunciando
a mesma letal
e diaria
humillación.


























A nosa arma branca
só é a palabra,
a flor do sorriso,
e esa nosa tristeza vital. 

Regresaremos
á casa
co corazón 
enchido
de esperanza.






















Quedoume en herdanza
das mulleres de meu: valentía.
Pechei a porta e non mirei atrás.
Non tiña nada, nada,
só as miñas mans,
e iso era suficiente.
Xusto o que precisaba
para comezar de novo.


























Habemos de tomar as rúas, as avenidas
e os malecóns, cheos de risas e de mulleres.
Imos atravesar o medo como quen atravesa un río
ancho, profundo e perigoso,
cara á outra beira, ao fin.

Deixaremos atrás a ira, todo o desatino.
Imos despreciar o inimigo máis cruel.
Imos pon fin darnos permiso
para sermos,
para soñarmos,
para crer definitivamente en nós.






















Quero abandonar o pranto,
defitivamente,
deixar de sentirme vítima.
Quero gañar a forza
e a valentía do animal
que tamén levo dentro
e que un día ha de impoñerse.
Quero intentar dalgún xeito
ser o mellor soño de min.

























Quen é o necio que morde a rosa,
a flor máis perfecta, o símbolo da beleza,
coa súa dozura?
Quen morde a rosa?

Só un necio, un necio vanal,
simple  e caprichoso.


























Tiven que deixar de dicir obsesivamente:
non sirvo,
non son capaz,
eu non vallo,
non podo.

Quen se encargou de inxectar ese veleno,
a dose exacta da pouca autoestima?

“Fuxe, fuxe dese lugar cara ao mundo
e ábrete dunha vez á vida”, dicían.
“Aí mesmo está, fóra e ao teu alcance”.

Non foi nada fácil.
Agora son outra muller:
borrei da faciana
aquela ollada gris de desamparo.
















Tiven que desafiar á nai.
Non quería continuar así.
Deixei de xogar ás casiñas,
a coser, a agradar sempre.

Corteime o pelo como un home
-moi cortiño-, comecei a fumar
e puxen uns zapatos fortes,
masculinos, que pisasen
firme polo mundo.

Tivo que ser así, pois ela mesma
pretendía someterme.